Παύλος Σιδηρόπουλος



O Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1948 στην Αθήνα.
Ήταν δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά και ανιψιός της ποιήτριας Έλλης Αλεξίου.
Ως παιδί, δεν σπούδασε μουσική - παρόλο που το ταλέντο του είχε φανεί από πολύ νωρίς - διότι δεν το θέλησε ο πατέρας του. Στα εφηβικά του χρόνια άρχισε να ακούει κυρίως ροκ εντ ρολ.
Η μουσική του πορεία ξεκίνησε το 1970 στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδαζε μαθηματικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.
Εκεί, γνώρισε τον Παντελή Δεληγιαννίδη, με τον οποίο δημιούργησαν το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας».
Στη συνέχεια, κατέβηκαν στην Αθήνα και μέσα στη διετία 1970-71 ηχογράφησαν για τη δισκογραφική εταιρεία Lyra τον πρώτο τους μικρό δίσκο 45 στροφών, με τα τραγούδια «Ξέσπασμα» και «Ο κόσμος τους». Επιπλέον, συμμετείχαν στη ζωντανή ηχογράφηση «Ζωντανοί στο Κύτταρο» με τα κομμάτια τους «Απογοήτευση» και «Ο γέρο-Μαθιός».
Το 1972 ενσωματώθηκαν στη ροκ μπάντα «Μπουρμπούλια». Καρπός αυτής της συνεργασίας ήταν ένας δίσκος που, μεταξύ άλλων, περιλάμβανε το γνωστό τραγούδι «Ο Ντάμης ο ληστής», το οποίο, εξαιτίας του φόβου της λογοκρισίας, μετονομάστηκε σε «Ο Ντάμης ο Σκληρός».
Εν μέσω δικτατορίας, το σχήμα διαλύθηκε και τα «Μπουρμπούλια» ακολούθησαν τον Διονύση Σαββόπουλο.

Από το 1974 έως το 1976, ο Σιδηρόπουλος συνεργάστηκε με τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Μετά τις πρώτες πρόβες, ο ίδιος είχε αναφέρει: «O Μαρκόπουλος σχεδόν απαγόρεψε στον οποιονδήποτε φίλο του να με πλησιάσει. Με σύστηνε πάντα με χαμόγελο ως "ο ροκ επικίνδυνος τρόπος ζωής", αλλά φαίνεται ότι ασκούσα κάποια έλξη πάνω του γι' αυτόν ακριβώς τον τρόπο ζωής». Συμμετείχε ως τραγουδιστής σε τρεις δίσκους του Μαρκόπουλου: «Θεσσαλικός κύκλος», «Μετανάστες» και «Οροπέδιο».
Στο μεταξύ, αρνήθηκε να κάνει τη στρατιωτική του θητεία. Σχετικά με αυτό, είχε πει: «Την άνοιξη του 1976 με ενάμιση μήνα Τρίπολη, είκοσι μέρες 401 και τέσσερα ηλεκτροσόκ, πήρα τρελόχαρτο".  
"Ληστέψανε τη τράπεζα και τι με νοιάζει εμένα
δεν είμαι με κανένα.
Σου λεω καλά της κάνανε γιατί μας προκαλούσε
γεμάτη εκατομμύρια ενώ κι ο θεός πεινούσε..."
Στα τέλη του 1977, δημιούργησε, μαζί με τους Βασίλη και Νίκο Σπυρόπουλο, το γκρουπ «Σπυριδούλα» και κυκλοφόρησαν έναν από τους πιο επιτυχημένους  δίσκους της ελληνικής ροκ δισκογραφίας, τον «Φλου». Ωστόσο, και αυτό το συγκρότημα διαλύθηκε, αφήνοντας πίσω του έναν ολοκληρωμένο ροκ ήχο και μια σειρά συναυλιών.


Το 1979, δημιούργησε το σχήμα «Εταιρία Καλλιτεχνών».Έπαιζαν ροκ εντ ρολ της δεκαετίας 1955-1965, αλλά και δικά τους κομμάτια, τα οποία, αν και σχεδίαζαν να δισκογραφήσουν, αυτό δεν έγινε ποτέ.
Την ίδια περίοδο, ο Σιδηρόπουλος έκανε και το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ως πρωταγωνιστής στην ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου «Ο Ασυμβίβαστος», ενώ  ερμήνευσε και τα τραγούδια της ταινίας, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται τα πολύ γνωστά "Να μ' αγαπάς" και "Κάποτε θα 'ρθουν".  Σε συνέντευξή του, είχε αναφέρει σχετικά: «Μια μέρα,  με πήρε τηλέφωνο ο Αντρέας και μου είπε:  "Έχω γράψει ένα έργο για πάρτη σου, μοιάζει πολύ με τη ζωή σου." Η αλήθεια είναι ότι εγώ το βρήκα λίγο μελό. Ο Αντρέας μου επεσήμανε ότι στην πορεία θα  το άλλαζε και θα το έκανε πιο πειστικό και ανθρώπινο, αλλά τελικά δεν το έκανε. Ομολογώ ότι συμμετείχα στην ταινία με μαύρη καρδιά».
Στη συνέχεια, έπαιξε στην ταινία «Αλδεβαράν» με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Πουλικάκο, η οποία προβλήθηκε μόνο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Στη μικρή καριέρα του ως ηθοποιός, περιλαμβάνεται και μια τηλεοπτική εμφάνιση στο σήριαλ του Κώστα Φέρρη «Οικογένεια Ζαρντή», που προβλήθηκε από την ΕΡΤ1.
Η συνεχής αλλαγή συνεργατών στη μουσική σταμάτησε το 1980. Ο Σιδηρόπουλος κατέληξε σ' ένα σχήμα, τους «Απροσάρμοστους», και, με μικρές αλλαγές, έπαιξε μαζί τους μέχρι το τέλος.
Το 1982 κυκλοφόρησαν το δίσκο «Εν Λευκώ», ο οποίος αντιμετώπισε προβλήματα λογοκρισίας για προτροπή στη χρήση ναρκωτικών και για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Το 1985 κυκλοφόρησαν σε παραγωγή Δημήτρη Πουλικάκου το δίσκο «Zorba the freak» και το 1989 το «Χωρίς Μακιγιάζ» που ήταν ζωντανά ηχογραφημένος στο «Μετρό».


Στο μεταξύ, ο Σιδηρόπουλος όλα αυτά τα χρόνια δεν έκανε δική του οικογένεια, παρόλο που, όπως επισημαίνουν  κοντινά του πρόσωπα, ερωτευόταν με πάθος και δινόταν ολοκληρωτικά. Για τις γυναίκες και τη σχέση του μαζί τους έλεγε χαρακτηριστικά: "Η γυναίκα είναι ο καθρέφτης μας. Είναι το πλάσμα που αγαπάμε στο έπακρο και μισούμε στο έπακρο ταυτοχρόνως, όπως εμπεριέχουμε το Σατανά και το Θεό μαζί...".
Στις αρχές της δεκαετίας του '80, η υγεία του είχε ήδη αρχίσει να κλονίζεται, λόγω της χρήσης ναρκωτικών. Το φθινόπωρο του 1979, όταν ήταν 31 ετών, ξεκίνησε η σχέση του με την ηρωίνη. Στην αρχή, ο ίδιος πίστευε ότι δεν είχε τίποτα να χάσει και ότι θα μπορούσε να ξεμπλέξει εύκολα. Ωστόσο, σύντομα αντιλήφθηκε το αδιέξοδο, κάτι που φάνηκε τόσο στους στίχους των κομματιών του, όσο και σε συνεντεύξεις του. Πολλές φορές έκανε προσπάθειες να ξεφύγει και κατόρθωνε για κάποια χρονικά διαστήματα να παραμείνει "καθαρός". Δυστυχώς, όμως, παρ’ όλες αυτές τις προσπάθειες που γίνονταν κυρίως ατομικά και χωρίς ποτέ να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα αποτοξίνωσης, τελικά δεν τα κατάφερε. 
Εν κατακλείδι, 1978 (Άλμπουμ: Φλου). Στίχοι: Παύλος Σιδηρόπουλος
«Κατά τα άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς
και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο.
Δώστε μας πνοή
στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μην μπάζει κρύο».

Την άνοιξη του 1990, έφυγε από τη ζωή η μητέρα του, στην οποία είχε μεγάλη αδυναμία, γεγονός που τον κατέβαλε ακόμα περισσότερο. Λίγους μήνες αργότερα, αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας με το χέρι του (η διάγνωση του Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών της 18ης Αυγούστου του 1990 ήταν «πάρεση βραχιόνιου αριστερού πλέγματος») και η κακή ψυχολογία του επιδεινώθηκε. Παρ’ όλο που η κατάσταση του χεριού του ήταν πολύ σοβαρή και πιθανώς μη αναστρέψιμη, ετοίμασε με το συγκρότημά του, τους "Απροσάρμοστους", τον καινούργιο του δίσκο (πρόκειται για το μεταθανάτιο άλμπουμ Άντε και Καλή Τύχη Μάγκες) και έδωσε συναυλίες.
Στις 6 Δεκεμβρίου του 1990, έπεσε σε κώμα στο σπίτι μιας γνωστής του στο Νέο Κόσμο και άφησε την τελευταία του πνοή κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός", χάνοντας τη μάχη με την ηρωίνη.
Κηδεύτηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1990, στο κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου στη Νέα Φιλαδέλφεια, παρουσία ελάχιστων επωνύμων αλλά πλήθος κόσμου που είχε κατακλίσει το χώρο για να του πει το τελευταίο αντίο.


Ο τάφος του Παύλου Σιδηρόπουλου, βρίσκεται στο νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου.
Πολλοί, πηγαίνουν όλο το χρόνο εκεί, ιδιαίτερα όμως, στις δύο επετείους (6 Δεκ και 27 Ιουλ) θανάτου και γέννησης, για να αποδώσουν τιμή και να αφήσουν ένα ανάθημα αγάπης και σεβασμού.
Ο Παύλος, κοιμάται κάτω από το μάρμαρο, δίπλα από τους γονείς του. Υπάρχει η ένδειξη ΟΙΚΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ. Μία χάλκινη προτομή, στο βάθος αριστερά, θυμίζει την ωραία μορφή του.
Τις μέρες αυτές βλέπεις τη Μαρία (τελευταία σύντροφος του Παυλή), να φροντίζει να υπάρχουν πάνω στον μαρμάρινο τάφο, λίγα ποτά, ξηροί καρποί και πλαστικά κυπελλάκια, έτσι να πιει ένα ποτήρι ο κάθε προσκυνητής, ευχόμενος «να’ναι καλά εκεί πάνω».
Πιστεύουν ότι ο Παύλος δεν έχει χαθεί, και ότι υπάρχει στον άλλο κόσμο και βλέπει.

Αρκετοί, κάθονται γύρω στους άλλους τάφους, κάποιες στιγμές σκεφτικοί και κάποιες αρχίζουν τραγούδια, τα τραγούδια του Παύλου.

Οι προσκυνητές είναι παλιοί και νέοι ροκάδες, αλλά μπορείς να δεις και άλλες κατηγορίες. Μου έκανε τρομερή εντύπωση, που σε μια τέτοια επέτειο, είδα, μια κοπελίτσα της κουλτούρας των emo, να έρχεται και να αφήνει με πολύ σεβασμό, ένα κόκινο τριαντάφυλλο στον τάφο του Παύλου (φωτογραφία).

Στον χώρο, επιβλητική η προτομή του Παυλή, ένα έργο που φιλοτέχνησε, η γλύπτρια Δώρα Βουτσινά.
Κάτω από την χάλκινη προτομή, ή κάπου δίπλα από τον μαρμάρινο τάφο, οι θαυμαστές του μεγάλου καλλιτέχνη της ροκ, αφήνουν αναθήματα: ένα γράμμα, μια φωτογραφία, ένα προσωπικό τους αντικείμενο, κάτι που θέλουν να αφιερώσουν στον Παύλο.
Πολλές φορές, τα γράμματα, βαλμένα σε κορνίζες, αλλά και πρόχειρα αφημένα, που όμως δεν θα μείνουν πολύ, θα τα καταστρέψει ο χρόνος.
Θέλουν να πιστεύουν ότι αυτά τα γράμματα, γραμμένα με αγάπη πολύ, τα διαβάζει ο Παύλος.
Ένα τέτοιο γράμμα, φωτογράφησα σε κάποια επέτειο.

Ήταν χωμένο σε μια σχισμή κιαι τρυπημένο από τη βροχή. Μερικά λόγια από αυτόν που το έγραψε, ήταν:
Δυστυχώς, δεν προλάβαμε να σε γνωρίσουμε από κοντά.
Δεν γνωρίσαμε αυτή την ιδανική μορφή, που άκουγε στο όνομα Παύλος.
Γνωρίσαμε, έστω και λίγο, την ψυχή σου, όμως.
Αυτή που αποτυπώνεται στα τραγούδια σου.
Αυτά τα τραγούδια, μας κρατάνε ζωντανούς Πρίγκιπα...
Ένα ανάθημα, που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν αυτό στη φωτογραφία:

Ήταν αφημένο κάτω από την προτομή. Κλεισμένα προσεκτικά σε κορνίζα, η φωτογραφία, μία κιθάρα σε φλόγες, και ένα πέταλο. Αυτός που το άφησε, έστειλε την ευχή, να έχει καλή τύχη, στον άλλο κόσμο, ο Παύλος. Το δείχνει το πέταλο αυτό, που από τα παλιά χρόνια, σήμαινε γούρι.
Θυμήθηκα, που είχα δει κάποτε, σε κάποια ταφή, να πετά κάποιος ένα πέταλο, πριν κλείσει ο τάφος.

Στα πλαϊνά τοιχώματα του τάφου, αλλά και αλλού, στον τοίχο του νεκροταφείου πίσω από τον τάφο, είναι γραμμένα ή χαραγμένα λόγια διάφορα, συνήθως στίχοι του Παύλου. Είναι γραμμένα με μαρκαδόρους, στυλό και μολύβια, πολλά φέρουν την υπογραφή εκείνου που τα έχει κάνει, όπως και την ημερομηνία γραφής. Τα παλαιότερα, ίσα που τα διακρίνεις. Καταστραμμένα από τη φθορά του σοβά, ή επικαλυμμένα από καινούργια...


Α και στην Παράγκα του Θωμά (με υπογραφή Mike)
Κάποτε θα έρθω να σου πω πως σε πιστεύω σ αγαπώ (με υπογραφή Billy)
Σε ευχαριστούμε για την κληρονομιά (υπογραφή χαμένη)

Οι ήρωες δεν πεθαίνουν ποτέ Παύλο (Βασίλης/Γιώργος)
Παυλάκι γύρω σου πεθαίνουν τους φτάνει που ανασαίνουν.
Εσύ Παύλο ξέφυγες από τον Χάρο! (Μιχάλης)
Σε ό,τι μισώ
σε ό,τι αγαπώ
είμαι εγώ
μα πίσω μου εσύ
είσαι κρυμμένος

Μ. Νταλούκας

freedomgreece

Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.